|
|
Media
Chrześcijańskie
Termin
chrześcijaństwo używany jest na określenie jednej z
największych religii monoteistycznych na świecie. Szacunkowo
oblicza się, że chrześcijaństwo – we wszystkich jego nurtach i
odmianach - wyznaje około 30% ludności świata (1,8 miliardów). W
tym: około 970 milionów to katolicy (zob. katolicyzm), 300-450
milionów - protestanci (zob. protestantyzm), 150 milionów -
prawosławni (zob. prawosławie), 60 milionów – anglikanie (zob.
anglikanizm) i 30 milionów wyznawców starożytnych Kościołów
wschodnich - niechalcedońskich.
Chrześcijaństwo narodziło się na początku naszej ery na Bliskim
Wschodzie. W pierwszych latach swojego istnienia związane było
ze wschodnią prowincją Cesarstwa Rzymskiego – Judeą, zwaną też w
kolejnych stuleciach Palestyną. Szybko jednak religia ta wyszła
poza granice Judei oraz jej mieszkańców – Żydów.
Nie ma
żadnych wątpliwości, że chrześcijaństwo narodziło się i rozwija
po dzień dzisiejszy wokół osoby Jezusa z Nazaretu, zwanego
najczęściej Jezusem Chrystusem. Podstawową doktryna
chrześcijaństwa, która wyróżnia jej wyznawców od innych religii
oraz grup parachrześcijańskich jest przekonanie, że Jezus z
Nazaretu jest prawdziwym Synem Boga, prawdziwym Bogiem i
człowiekiem, który narodził się z ziemskiej kobiety, aby swoją
męczeńską śmiercią na krzyżu ofiarować wszystkim, którzy w Niego
wierzą, zbawienie.
Jezus
Chrystus był Żydem, podobnie jak i Jego pierwsi uczniowie i
naśladowcy. Stąd też najstarszą wspólnotę wyznawców Chrystusa
nazywa się gminą judeochrześcijańską. Cechowała się ona tym, że
oprócz wiary w Jezusa jako Zbawiciela – Mesjasza (Chrystusa),
jej członkowie zachowywali większość zwyczajów żydowskich,
łącznie z obrzędem inicjacyjnym – obrzezaniem.
Dalszy
rozwój wyznawców Jezusa wiąże się z diasporą żydowską w
Cesarstwie Rzymskim oraz miastami i osiedlami Azji Mniejszej. To
właśnie Żydzi z diaspory, jeszcze za życia pierwszych uczniów
Jezusa, zwanych później apostołami, przyjmowali wiarę w Syna
cieśli z Nazaretu (miejsca gdzie Jezus wzrastał pod okiem
swojego ziemskiego opiekuna). Pierwsi chrześcijanie
przywiązywali także bardzo duże znaczenie do dwóch
najważniejszych chrześcijańskich obrzędów: sakrament chrztu i
eucharystii.
Najważniejsze wspólnoty chrześcijańskie w tamtym okresie to –
oprócz Judei – Damaszek, Antiochia Syryjska, Cezarea, Ikonium,
Efez, Ateny, Leodycea, Filadelfia, Korynt, Tesaloniki, Smyrna,
Fillipia i Rzym. Początkowo uważano wyznawców tych gmin za
członków nowej sekty judaistycznej. Dopiero, pewne widzialne
rozróżnienie między chrześcijanami a wyznawcami religii
żydowskiej usankcjonował pierwszy sobór, który odbył się w
Jerozolimie, około 50 roku. Największe zasługi w rozwoju nowej
religii ma tutaj jej najsłynniejszy misjonarz i apostoł Paweł z
Tarsu.
W
pierwszym stuleciu istnienia chrześcijaństwa spisano jej święte
księgi, które otrzymały nazwę Nowy Testamentu, stanowiące razem
z księgami Starego Testamentu (święte księgi Żydów) Biblię lub
Pismo Święte. Mniej więcej w tym samym czasie zaczęły się
również kształtować struktury organizacyjne chrześcijaństwa,
które określono jednym terminem - Kościół (gr. Ecclesia).
Kształtowały się też struktury władzy, które na samym początku
nosiły bardzo wyraźny charakter służebny. Od samego początku
znane były trzy struktury władzy (usługiwania) w Kościele:
biskup, prezbiter, diakon.
W tych
ośrodkach, gdzie dynamicznie rosła liczba chrześcijan, siedziby
biskupów dość szybko zamieniły się w tzw. patriarchaty
(biskupstwa o charakterze honorowym). W II i III wieku znane już
były patriarchaty w Antiochii, Aleksandrii i Rzymie. Później
dołączyły jeszcze patriarchaty w Konstantynopolu (381 r.) i
Jerozolimie (451 r.). Cała piątka nosi do dzisiaj zaszczytną
nazwę pięciu starożytnych patriarchatów Kościoła. Podobne
ośrodki o charakterze patriarchalnym rozwinęły się także poza
granicami Cesarstwa Rzymskiego. Nazwano je katolikatami, które
swoje siedziby posiadały w Persji i Armenii (IV w.) oraz w
Gruzji (V w.).
Rozwój
chrześcijaństwa przebiegał bardzo dynamicznie, chociaż nie
brakowało momentów kryzysowych spowodowanych trudności
wewnętrznymi i zewnętrznymi. Dość szybko też doszło do podziału
chrześcijaństwa na liczne nurty i grupy wyznaniowe, które
zaczęły różnić się strukturami organizacyjnymi, zwyczajami, ale
także doktryną. W jednym tylko doktryna była niezmienna – wiara
w Syna Bożego Jezusa Chrystusa.
|
