Media Chrześcijańskie

Termin chrześcijaństwo używany jest na określenie jednej z największych religii monoteistycznych na świecie. Szacunkowo oblicza się, że chrześcijaństwo – we wszystkich jego nurtach i odmianach - wyznaje około 30% ludności świata (1,8 miliardów). W tym: około 970 milionów to katolicy (zob. katolicyzm), 300-450 milionów - protestanci (zob. protestantyzm), 150 milionów - prawosławni (zob. prawosławie), 60 milionów – anglikanie (zob. anglikanizm) i 30 milionów wyznawców starożytnych Kościołów wschodnich - niechalcedońskich.

Chrześcijaństwo narodziło się na początku naszej ery na Bliskim Wschodzie. W pierwszych latach swojego istnienia związane było ze wschodnią prowincją Cesarstwa Rzymskiego – Judeą, zwaną też w kolejnych stuleciach Palestyną. Szybko jednak religia ta wyszła poza granice Judei oraz jej mieszkańców – Żydów.

Nie ma żadnych wątpliwości, że chrześcijaństwo narodziło się i rozwija po dzień dzisiejszy wokół osoby Jezusa z Nazaretu, zwanego najczęściej Jezusem Chrystusem. Podstawową doktryna chrześcijaństwa, która wyróżnia jej wyznawców od innych religii oraz grup parachrześcijańskich jest przekonanie, że Jezus z Nazaretu jest prawdziwym Synem Boga, prawdziwym Bogiem i człowiekiem, który narodził się z ziemskiej kobiety, aby swoją męczeńską śmiercią na krzyżu ofiarować wszystkim, którzy w Niego wierzą, zbawienie.

Jezus Chrystus był Żydem, podobnie jak i Jego pierwsi uczniowie i naśladowcy. Stąd też najstarszą wspólnotę wyznawców Chrystusa nazywa się gminą judeochrześcijańską. Cechowała się ona tym, że oprócz wiary w Jezusa jako Zbawiciela – Mesjasza (Chrystusa), jej członkowie zachowywali większość zwyczajów żydowskich, łącznie z obrzędem inicjacyjnym – obrzezaniem.

Dalszy rozwój wyznawców Jezusa wiąże się z diasporą żydowską w Cesarstwie Rzymskim oraz miastami i osiedlami Azji Mniejszej. To właśnie Żydzi z diaspory, jeszcze za życia pierwszych uczniów Jezusa, zwanych później apostołami, przyjmowali wiarę w Syna cieśli z Nazaretu (miejsca gdzie Jezus wzrastał pod okiem swojego ziemskiego opiekuna). Pierwsi chrześcijanie przywiązywali także bardzo duże znaczenie do dwóch najważniejszych chrześcijańskich obrzędów: sakrament chrztu i eucharystii.

Najważniejsze wspólnoty chrześcijańskie w tamtym okresie to – oprócz Judei – Damaszek, Antiochia Syryjska, Cezarea, Ikonium, Efez, Ateny, Leodycea, Filadelfia, Korynt, Tesaloniki, Smyrna, Fillipia i Rzym. Początkowo uważano wyznawców tych gmin za członków nowej sekty judaistycznej. Dopiero, pewne widzialne rozróżnienie między chrześcijanami a wyznawcami religii żydowskiej usankcjonował pierwszy sobór, który odbył się w Jerozolimie, około 50 roku. Największe zasługi w rozwoju nowej religii ma tutaj jej najsłynniejszy misjonarz i apostoł Paweł z Tarsu.

W pierwszym stuleciu istnienia chrześcijaństwa spisano jej święte księgi, które otrzymały nazwę Nowy Testamentu, stanowiące razem z księgami Starego Testamentu (święte księgi Żydów) Biblię lub Pismo Święte. Mniej więcej w tym samym czasie zaczęły się również kształtować struktury organizacyjne chrześcijaństwa, które określono jednym terminem -  Kościół (gr. Ecclesia). Kształtowały się też struktury władzy, które na samym początku nosiły bardzo wyraźny charakter służebny. Od samego początku znane były trzy struktury władzy (usługiwania) w Kościele: biskup, prezbiter, diakon.

W tych ośrodkach, gdzie dynamicznie rosła liczba chrześcijan, siedziby biskupów dość szybko zamieniły się w tzw. patriarchaty (biskupstwa o charakterze honorowym). W II i III wieku znane już były patriarchaty w Antiochii, Aleksandrii i Rzymie. Później dołączyły jeszcze patriarchaty w Konstantynopolu (381 r.) i Jerozolimie (451 r.). Cała piątka nosi do dzisiaj zaszczytną nazwę pięciu starożytnych patriarchatów Kościoła. Podobne ośrodki o charakterze patriarchalnym rozwinęły się także poza granicami Cesarstwa Rzymskiego. Nazwano je katolikatami, które swoje siedziby posiadały w Persji i Armenii (IV w.) oraz w Gruzji (V w.).

Rozwój chrześcijaństwa przebiegał bardzo dynamicznie, chociaż nie brakowało momentów kryzysowych spowodowanych trudności wewnętrznymi i zewnętrznymi. Dość szybko też doszło do podziału chrześcijaństwa na liczne nurty i grupy wyznaniowe, które zaczęły różnić się strukturami organizacyjnymi, zwyczajami, ale także doktryną. W jednym tylko doktryna była niezmienna – wiara w Syna Bożego Jezusa Chrystusa.